Praca utrzymana w intensywnej, zdecydowanej tonacji ciemnych granatów i czerwieni, stanowi znakomity przykład dojrzałej polskiej abstrakcji w nurcie ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Obraz autorstwa znanego, polskiego malarza – Alojzego Siweckiego, wykonany techniką olejną na płótnie. Sygnowany na odwrociu – A. SIWECKI.

Choć kompozycja przywodzi na myśl widok wnętrza w obrazie nie chodzi o dosłowność. To przede wszystkim gra koloru i emocji. Ciemne, spokojne pola budują tło – eleganckie i nasycone – natomiast czerwienie wprowadzają puls i dynamikę. Pojawiają się w różnych miejscach kompozycji, jak powracający motyw, który prowadzi oko widza przez obraz. Czerwienie wciągają w odkrywanie, rozpoznawanie kolejnych planów  dzieła, które ujawniają złożone warstwy znaczeń, przeżyć i interpretacji, a celowe zacieranie granic między planami budują abstrakcyjny charakter dzieła.

W swojej twórczości Siwecki podejmował różnorodną tematykę: pejzaż, akt, sceny rodzajowe czy portrety. Zawsze jednak temat malarski stanowił dla niego jedynie pretekst dla eksperymentów z kolorem, formą i faktura obrazów – tak jak w prezentowanym dziele. To przykład sztuki, w której odchodzenie od figuracji pozwala wydobyć czysto malarski potencjał. 

Alojzy Siwecki (1912-1988) – polski malarz związany ze środowiskiem krakowskim, absolwent krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie studiował w latach 1932–1937 pod kierunkiem takich mistrzów jak Władysław Jarocki oraz Franciszek Pautsch. Jako jeden z wyróżniających się studentów otrzymał stypendium w królewskiej akademii w Rzymie, co znacząco wpłynęło na jego późniejsze zainteresowania kolorystyką i strukturą obrazu.
 
Po powrocie do Krakowa podjął pracę pedagogiczną na macierzystej uczelni, stając się dla wielu młodych twórców ważnym przewodnikiem w poszukiwaniach malarskich. 
Artysta był aktywnym uczestnikiem życia środowiska twórczego w Krakowie. Regularnie prezentował prace na wystawach Związku Artystów Plastyków oraz na Salonach Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, a w 1955 roku otrzymał honorowy dyplom tej instytucji. Jego dorobek należy dziś do ważnych przykładów polskiego malarstwa powojennego, szczególnie w nurcie ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Najbardziej cenione są jego prace o charakterze syntetycznym, z pogranicza abstrakcji, w których widoczna jest fascynacja kolorem jako podstawowym budulcem obrazu.