Oryginalny obraz barokowy  pochodzący z początku XVIII w. (ok 1700-1710), wykonany techniką olejna na płótnie. Obraz zachowany w stanie oryginalnym, bez późniejszych przemalowań.

 

Centralny punkt kompozycji stanowi Serce Gorejące wyniesione na ołtarz i ukazane jako obiekt kultu. Serce Jezusa oplecione koroną cierniową, z buchającym płomieniem i zwieńczone krzyżem umieszczone na tle glorii promienistej symbolizującej boskie objawienie. Ołtarz, na którym spoczywa Serce stanowi rama w formie medalionu kartuszowego. W zwieńczeniu monogram IHS, muszla palmetowa oraz kampanule (girlandy kwiatów w kształcie dzwonków, stanowiące element ornamentu regencyjnego, charakterystycznego dla sztuki baroku). Na narożnikach ołtarza w górnej i dolnej partii znajdują się aplikacje z rzeźbionych i złoconych aniołów. U podstawy kartusza przedstawienie anioła, którego sylwetka przechodzi w stylizowane liście bujnego akantu. W tle obrazu płomienie rozchodzące się  od centrum kompozycji.

 

Serce Jezusa czczone jako symbol Bożej Miłości do człowieka, jest motywem ikonograficznym charakterystycznym dla okresu kontrreformacji, która stanowi powrót do kultu obrazów przedstawiających świętych i dogmaty wiary.

 

Obraz stanowi przykład barokowego malarstwa śląskiego. Pochodzi z kręgu malarzy krzeszowskich i jest związany z kontrreformacyjną działalnością zakonów Cystersów i Jezuitów na Śląsku. Po okresie reformacji, kiedy nastąpił kryzys dogmatów wiary, zadaniem zakonów cysterskich i jezuickich było zwalczanie herezji oraz krzewienie reguł teologii i teorii wiary poprzez kaznodziejstwo i edukację.

 

W II poł. XVII w. w Krzeszowie zaczął rozwijać się silny i dynamiczny ośrodek rekatolicyzacji, a opactwo krzeszowskich Cystersów stanowiło jeden z najważniejszych ośrodków kontrreformacji i integracji Kościoła katolickiego na Śląsku. Wokół opactwa krzeszowskiego zarządzanego wówczas przez opata Bernarda Rossę (1660-1696), który rozwinął zakon religijnie i gromadzili się znakomici artyści, m. in. Michael Willmann zwany "śląskim Rembrandtem". Bernard Rossa był ważnym mecenasem sztuki, promotorem i zleceniodawcą, stąd wiele wybitnych barokowych dzieł o tematyce sakralnej pochodzących z kręgu malarzy krzeszowskich.

 

Kontrreformacyjna i edukacyjna działalność zakonu wiązała się ze zlecaniem przez zakon dzieł sztuki o tematyce religijnej, czego przykładem jest prezentowany oraz „Serce Gorejące”.

Serce gorejące. Pocz. XVIII wieku. Olej na płótnie.

Niedostępny