Pejzaż autorstwa polskiego artysty Jana Świderskiego, malowany olejno na płycie. 

W centrum kompozycji zajmuje czołg, który ukazany został na tle rozległego pejzażu. Piaszczysty teren, porośnięty skąpą roślinnością, przecinają ślady gąsienic, prowadzące wzrok ku sylwetce ciężkiego czołgu przesuwającego się przez krajobraz. Niebo, ciężkie od chmur, potęguje wrażenie napięcia i niepewności Artysta operuje stonowaną gamą barw: chłodnym błękitem, zgaszonym brązem i oliwkową zielenią, co sprawia że krajobraz wydaje się nieco przygaszony. Świderski był ciężko doświadczony przez wojnę. Doświadczenie kampanii wrześniowej, niewola oraz lata spędzone w obozie jenieckim wydają się odciskać wyraźne piętno na sztuce artysty i nadają temu przedstawieniu szczególny ton — obraz przestaje być zapisem samej rzeczywistości, a staje się raczej powracającym wspomnieniem, emocjonalnym śladem dawnych przeżyć niż dosłownym dokumentem minionych wydarzeń.”
 

Choć przedstawienie jest realistyczne, nie ma w nim dosłowności. Czołg nie jawi się tu wyłącznie jako element militarny – staje się symbolem wojny wkraczającej w naturalny rytm świata, naruszającej spokój krajobrazu. 

Jan Świderski (1913 Grodziec k. Będzina – 2004 Kraków) – malarz, pedagog i teoretyk sztuki związany przez całe życie z krakowskim środowiskiem artystycznym. Edukację rozpoczął w latach 1930–1935 na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie rozwijał swoje umiejętności pod okiem wybitnych profesorów: Władysława Jarockiego, Kazimierza Sichulskiego, Fryderyka Pautscha i Stanisława Kamockiego. W roku 1935 kontynuował naukę w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu. Do Krakowa powrócił w 1938 roku, by ponownie podjąć studia w pracowni Stanisława Kamockiego, które później przerwał wybuch wojny. Po wojnie osiadł w Kraków, gdzie od 1947 roku rozpoczął działalność pedagogiczną w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Po połączeniu uczelni z ASP w 1950 roku całkowicie związał swoją karierę dydaktyczną z krakowską akademią. Pełnił tam funkcję prorektora (1951–1954), następnie prowadził pracownię malarstwa na Wydziale Malarstwa (1954–1968), a w latach 1968–1983 kierował Katedrą Malarstwa na Wydziale Grafiki. W 1956 otrzymał tytuł docenta.

Twórczość Świderskiego zakorzeniona jest w tradycji realizmu – jego obrazy cechuje wrażliwość na naturę, konstrukcja oparta na solidnym rysunku oraz klarowne, świadome operowanie światłem i kolorem.